فهرست مقاله
در مدارات دیجیتال، خیلی وقت‌ها یک سیگنال از نظر ولتاژ درست است ولی توان کافی برای راه‌انداختن قطعه‌ی بعدی (یک LED پرمصرف، یک موتور کوچک لرزاننده، یا چند ورودی دیگر) را ندارد. اینجاست که بافر و درایور وارد می‌شوند.
بافر (Buffer)
بافر مداری است که سیگنال ورودی را بدون تغییر منطقی (سطح ۰ و ۱ همان می‌ماند) اما با توان خروجی بالاتر تکرار می‌کند. کاربرد اصلی‌اش جداسازی امپدانسی است: یک منبع سیگنال ضعیف را از باری که جریان زیاد می‌کشد، ایزوله می‌کند تا خود آن منبع اضافه‌بار نشود و شکل سیگنال خراب نشود.
درایور (Driver)
درایور یک قدم جلوتر می‌رود: علاوه بر تقویت، معمولاً سطح ولتاژ یا جریان خروجی را هم به‌اندازه‌ی نیاز قطعه‌ی مقصد تنظیم می‌کند. مثال رایج در موبایل، درایور LED فلاش دوربین است — پردازنده فقط یک سیگنال منطقی کوچک برای «روشن/خاموش» یا کنترل شدت می‌فرستد، و درایور است که جریان چند صد میلی‌آمپری لازم برای روشن‌کردن واقعی LED پرنور فلاش را تأمین می‌کند.
چرا این تفکیک برای تعمیرکار مهم است
وقتی یک قطعه‌ی پرمصرف (فلاش، لرزاننده، بلندگو) کار نمی‌کند، مشکل می‌تواند از دو جا باشد: یا پردازنده اصلاً سیگنال کنترلی درست نمی‌فرستد، یا سیگنال درست است ولی درایور بین راه، ولتاژ/جریان کافی به قطعه نمی‌رساند. اندازه‌گیری سیگنال کنترلی (معمولاً چند ولت، جریان کم) در مقابل خروجی درایور (ولتاژ/جریان بالاتر) کمک می‌کند بفهمید ایراد کجاست — چون این دو تست کاملاً جدا از هم هستند.